Specificatio Aquinensium

Architectura Capitalis Sanctificati

Manifestum Doctrinale et Operativum

 

 

I. Praefatio: Unitas Visionis

Reicimus modernum dualismum, qui machinam oeconomicam a lege morali seiungit. Affirmamus primam veritatem Sancti Ioannis Pauli II:

 

“Fides et ratio sunt sicut duae alae, quibus animus humanus ad veritatis contemplationem subvolat; et Deus in corde humano desiderium posuit veritatem cognoscendi—uno verbo, seipsum cognoscendi—ut, Deo cognito et amato, viri et mulieres etiam ad plenitudinem veritatis de seipsis perveniant.

 

In re capitali, haec non est metaphora; est imperativum operativum. Ratio causas materiales et efficientias negotii (statūs rationum, fluxus pecuniae) examinat. Fides causas formales et finales (nativitatem negotii et finem eius ultimum) illuminat. Cum una tantum ala collocare est in circulis volare, inevitabiliter in terram consequentiarum non provisarum collidendo. Affirmamus Rectam Rationem et Legem Divinam non esse vires adversas. Sunt unum normae Veritatis.

 

 

 

II. Diagnosis: Error Complicitatis Passivae

Ratio usitata pecuniae collocandae—id est index “mercatui aequus” (e.g., S&P 500)—fallacia theologica est. Praesumit enim capitale neutrale esse posse. Sed Sanctus Thomas Aquinas docet nullam actionem humanam ex deliberato consilio procedentem moraliter indifferentem esse (Summa Theologiae, I-II, q. 18, a. 9).

 

Indicem emendo, pecuniae collocator societatibus componentibus cooperatur ad res agendas, quae ad opera ipsa pertinent. Cum autem illae societates mortem, dissolutionem familiae, vel oppressionem vulnerabilium fovent, pecuniae collocator passivus liquiditatem praebet qua haec vitia sustinentur. Benedictus XVI nos aperte monuit:

 

“...omnis consilium oeconomicum consecutum morale habet.”

(Benedictus XVI, Caritas in Veritate, n. 37)

 

Animum sacrificare est “diversificationem” praetextum facere ad malum intrinsecum pecunia fovendum.

propter minorem deviationem normalem. Est defectus Prudentiae, quae agit ut

“auriga virtutum” (ST II-II, q. 47).

 

 

III. Ratio: Veto Ontologicum

Vetitum Ontologicum introducimus. Hoc non est merum peccati excrementum. Est agnitio naturae mali. Ut Sanctus Thomas definit, malum est privatio boni—privatio boni quod adesse debet (ST I, q. 48, a. 1). Malum est inopia entis; est defectus structuralis.

• Fragilitas: Societas quae ex addictione lucrum facit, structura fragilis est; nam in servitute clientium suorum nititur.

• Suicidium: Societas quae ex sterilitate (abortione/contraceptione) lucrum facit, sua natura suicida est; vires operarias futuras et postulationem mercatus, quibus nititur, delet.

Itaque, exclusio nostrarum harum entitatum non solum officium morale est, sed etiam superior strategia periculorum administrandorum. Non solum societates “malas” vitamus; vitamus entitates quae ontologice vitiosae sunt et ordini naturali bellum gerunt.

 

 

IV. Propositio: Resilientia per Legem Naturam

Cur est portfolio cum Iure Naturali congruens praestantius? Quia Ius Naturale est praeceptum florentiae humanae. Societates quae huic iuri congruunt—familiam, dignitatem laboris, veramque valoris creationem foventes—cum flumine Veritatis natant.

 

1. Stabilitas: Lucem veritatis vel correctionem regulatoriam non timent.

2. Fidelitas: Laborem non tam ut sumptum merum, sed ut rem dignitatis habent, prioritate laboris super capitalem servata (S. Ioannes Paulus II, Laborem Exercens, n. 12). Hoc fidelitatem et excellentiam operationalem creat.

3. Sustentabilitas: Bonum Commune serviunt, curantes ut licentia sua operandi in contributione sociali, non in exsuctione, nitatur.

 

Virtus non est vectigal in res gestas; Virtus enim proprie “Robur” significat.”

 

 

 

V. Finis: Sanctificatio Mundi

Denique reicimus opinionem artis pecuniariae esse “malum necessarium”. Vocationem ad sanctitatem universalem amplectimur. Sicut Sanctus Josemaria Escrivà docuit, opus nostrum sanctificare, in opere nostro nosmetipsos sanctificare, et per opus nostrum alios sanctificare debemus. Collocatio pecuniae est opus. Est dispensatio talentorum.

 

“Iusta quaestus cupiditas cum officio non pugnat pauperibus subveniendi et societati contribuendi... immo vero, si rationes oeconomicae recte adhibeantur, instrumentum solidaritatis esse possunt.” (Compendium Doctrinae Socialis Ecclesiae)

 

Praescriptum Aquinatis hoc est: Capitalem pecuniam collocare cum subtilitate Thomistae et ardore Apostoli. Lucra petimus non ad potentiam augendam, sed ad Regnum dilatandum et libertatem familiae.

 

 

Non farraginem emimus. Acubem emimus. Acubus est Veritas.